Profesor Ahmet Qeriqi- BACA, edhe pse i nderuar dhe i lavdëruar nga të gjithë ata që e njohën fisnikërisht dhe punuan me të, ishte Bir Drenice e jo i Shtimes. Ai ishte ( siç flet historia tanimë) një njeri i jashtëzakonshëm, që ka flijuar në mënyrë të paimagjinueshme për historinë, kulturën dhe luftën e Kosovës( luftë e gjithë jetë e Tij) duke shkruar për të vërtetat e saj me pasion dhe sakrificë të pandodhur ndonjëherë.
Pavarësisht se Drenicën ajo (Drenica me shumicën e drenicaseve) mjerisht, i ndejën me shpatull kthyer nga BACA- Bir i tyre , por aty qau e qeshi së pari , aty gjak’rrodhi së pari, aty i tha jetesës së jetës së Tij: Jo për vete po për ty Drenicë, për ty Kosovë -Shqiptari…
Rrofsh Shtime me Shtimjanë dhe mirënjohje të thellë nëse e realizoni, unë besoj Po.
Drenica nuk e humbi Birin e saj , e si mund të ndodhë kjo kur në çdo grimcë dheu e grimcë qielli ,
Ai fol:
Drenicë…
Ai shkruan:
Drenicë…
Ai nuk ishte vetëm një shkrimtar dhe intelektual, ai ishte një udhërrëfyes i vërtetë, një luftëtar i paepur i dritës, i fjalës dhe drejtësisë. Por, është e dhimbshme të shohësh se për disa, emri dhe veprat e tij nuk janë vlerësuar;- herë- herë, fare hiç, dhe kjo është një si teh thike ngulitur jo në palcën e BACES por drejtë për drejtë goditje në të vërtetën; mungesë mirënjohjeje.
Drenicë, Biri yt të shndërroi në Vulë dhe, siç e dijmë, shumë krahina e disa në veçanti , s’kishin lumenjë gjaku më pak se ti por nuk kishin një Dorë; një Bir siç pate ti BACEN të ngjyente penden në gjakun e shpirtin e t’i bëj dhe zogjtë e malit t’a kthejnë koken nga ty e të pushojnë e këndojnë mbi degët e filizat tua.
S’e thot dot fjala jonë por vepra e administratave Drenicake borxh t’a ketë jetën e Birit të saj që vdiç dhe u ringjall ditë e natë një jetë të tërë dhe sot, sot përtej vdekjes shtrihet jetë e Tij rreze dielli mbi atdhe.
Ai Përndriti Drenicën ,
Drenicën,
Drenicën dhe gjithë Shqipërinë.
Përkundër gjithçkaje, e dijmë që kujtimi i tij do të jetojë dhe veprat e tij do të flasin për të, më shumë se çdo nderim i vonuar por mos u vononi më!!!
Ai u shtri përtej vdekjes e shohim , kudondodhet!
BACEN toka n’a e ka lënë amanet e BACA dritën e Fjalës neve ,kur e mori e vuri në gjumin e Përjetshëm.
Ishte lodhur aq shumë sa dhe Lodhja u ndie e mundur, e turpëruar para Tij .
Çohu Drenicë se shumë shumë je vonuar!
Falënderojmë Shtimen me Shtimjantë!
Çohu Drenicë risille t’a shohim Birin tënd Aty mu në gjoksin tënd për të cilin dogji gjoksin e Tij një jetë të tërë.